ارسال باقى مىماند . البته با توجه به اينكه راوى حديث جميل بن دراج است نه جميل بن صالح ، طبق مبناى مشهور بين متأخرين كه روايت بعد از اصحاب اجماع را اشكال نمىكنند ، حديث معتمد مىشود . ولى چون ما و مرحوم آقاى خويى اين مبنا را تمام نمىدانيم ، اشكال ارسال باقى مىماند . اما مطلب ديگر ايشان ، كه طريق مرحوم صدوق به كتاب اختصاصى جميل را مجهول مىدانند ، اين اشكال قابل رفع است ، چون : اولًا : مرحوم شيخ در فهرست با طريق صحيح به وسيله خود صدوق كتاب جميل را نقل مىكند . مرحوم شيخ مىنويسد : جميل بن دراج له اصل و هو ثقه : أخبرنا به الحسن بن عبيد الله ( الغضائرى كه از أجلّاست ) عن محمد بن على بن الحسين ( صدوق ) عن محمد بن الحسن بن الوليد ( استاد صدوق ) عن الصفار عن يعقوب بن يزيد عن ابن ابى عمير و صفوان عن جميل بن دراج كه در سند در حد اعلاى صحت است . ثانياً : كتاب جميل از كتب بسيار معروف و مشهور و مسلم الانتساب است . مرحوم نجاشى مىنويسد : له كتابٌ ( مقصود كتاب اختصاصى اوست و كتاب مشترك را بعد مىگويد ) رواه عنه جماعات من الناس و طرقه كثيرة ، و أنا لا أذكر الّا طريقاً او طريقين . . . چنين كتاب مشهورى كه نجاشى مىگويد : « رواه عنه جماعات » يعنى جمعيتهايى از او نقل مىكنند ، احتياج به ذكر طريق ندارد . * وثاقت على بن حديد : مرحوم صدوق با اينكه روايت را ظاهراً از كتاب جميل اخذ نكرده ، ولى چون تعبير مىكند : « فى رواية جميل بن دراج » معلوم مىشود كه تا جميل به سند